Ne gariptir ki şu hayat tezgahı
Kimi tezgahında tavını döver
Kimi otururda sefasın sürer
Kiminin yükselir feryadı ahı
Posta oturan heykeller vardır
Değişmez orda mevcudi mutlak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Derine daha derine en derine
Damarında süzülen misket gibi
Yaşandıkça görünür hayatın dibi
Ne koyabilirsin ki onun yerine
Selim Alacahan
güzel bir bakış hayata.hayırlı bayramlar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta