Hayat Serin Şiiri - Muammer Yalçın

Sen benim çocukluk arkadaşımdın
Tez harcamış hayat hayati seni
Daha büyümeden köyden taşındın
Tez harcamış hayat hayati seni

İlk şenlikte ilk kez yüzünü gördüm
Bu sakallı adam kim diye sordum
Sormasam nerdeyse tanımıyordum
Tez harcamış hayat hayati seni

O zaman ikimiz çocuktuk bütün
Yıllar önce burdan gitmiştin zaten
Gurbet elde geçti onca hayatın
Tez harcamış hayat hayati seni

Bende ara sıra gurbet gezndim
Hayatın yüküyle bende ezildim
Öldüğünü duydum candan üzüldüm
Tez harcamış hayat seni hayati

Bırakmamış senin azrail peşin
Ardından ağlamış Gülcihan eşin
Yalçınımder elli küsür dü yaşın
Hayatın harcanmış hayati serin
Demek bu kadarmış hayatın senin
Rahmetle anıyorum