Hayat Sahnesi Şiiri - Seyit Burhaneddin ...

Hayat Sahnesi

Herkes hayattan şikâyet ediyor
Ama kimse nasıl yaşayacağını bilmiyor
Hatalarımızdan ders çıkarmıyoruz mesela
Şikâyet etmek en kolayı galiba
Hoşgörüyü başa çıkarmak yapmışız
Vefayı insanına göre tartıp kopardık
Herkeste bir sevgi hasreti
Ama inadına gaddarlaşıyoruz
Saygı mezara gömülmüş bir antik çağ masalı
Övgü aldıkça uçtuk kibir göklerine doğru
Ve bu sahte dehanın zehirli meyvesiyle
Kıvranıp durmaktayız yalnızlığın içerisinde
Yürekte dilsiz sırlar
Can yakan gizli acı
Ya ifşa korkusuyla suskunluğun kırbacı
Ya da anlatacak bir dost bulamama telaşı
Korkunun zindanında mahkûmuz
Anlaşılmaktan bile ürken canlar taşıyoruz
Yüzlerde Polyanna’dan ödünç maske
Kaderin yağlı ağlarına esir
Sahnede başrolü biz oynuyoruz bu kör senaryoda…

Beklentimiz sığındıkça hayalin gölgesine
Yuva kurmak deriz evladın hanesine
Sonra bir sahil köyü, emeklilik düşleri
Pembe panjurlu evde saklanan gülüşleri
Aslında istediğimiz bir yudum sevgi
Gözyaşı döküyoruz sevinç ve kederde
Fakat canı kavuran o yangın hep dertte
Hayat, kor bir fırın
İnsan, içinde pişen
Taş kesilir kalbimiz
Ya da cam gibi kırılgan
Oysa hayat avucumuzda çırpınan bir kelebek
Biz ya boğarız onu ya da kaçırırız elden…

Oysa bir nebze olsun hoşgörü ekebilsek yüreklere
Nasıl da serpilip güzelleşecek bu âlem
Gözlerde okunacak o özlenen sevgi
Saygı verdikçe yankı bulacak tüm sesler
Vefa soğuk bir semt ismi olmaktan çıkıp
Saracak bizi sıcacık kollarından
Aslında hayat zor değil belki biraz yorucu
Zorluğu düğümleyen biz insanoğluyuz
Biz değişmeden asla yön değiştirmez dünya…

©
8 Haziran 2026
10:23