Hayat Dediğin Şiiri - Kasım Kobakçı

Başlar oyun, sahne alır o eski yazar,
Zaman döner, kendi çarkını kendi bozar.
Kelimeler raks ederken, bu boş sayfada,
Hayat dediğin hokka, öndeyişe sızar.
*
Kitap açılır, süzülür sessizce dilim,
Dünyayı dokur ilmek ilmek, sanki kilim,
Akıl dursa da, bu telaşlı hengamede,
Yol gösterir her satırda, kadim bir bilim.
*
Biz bu sahnenin, arkasında yürüyenleriz,
Geçmişten geleceğe, silinmeyen birer iz,
Her nüktenin altında, koca bir evren saklı,
Ön sözü yazılmış, bir rüyada gibiyiz.
*
Unutulmuş masallardan, uyanan o dün,
Yarını müjdeler gibi, parıldayan gün,
Şehir usulca bürünürken, o garip sese,
Başlar zihnimizde, o görkemli düğün.
*
Sokaklar uyanır, lambalar yanar uzak,
Her köşede, kurulur kelimeden tuzak,
Genç aşıklar fısıldar, usulca kuytuda,
Savrulur ömürden, sararmış birer yaprak.
*
Usulca kapanır kapı, şarkılar biter,
Kahkaha yankılanır, eski dertler yiter,
Hafıza siler atar, en derin sancıyı,
Neşeli bir ıslık, ufukta sürüp gider.
*
Durma öyle, bak akıp gidiyor bu hayat,
Tik tak ederken köşede, o yorgun saat,
Nükteli bir övgüdür, bu kibirli duruş,
Söylenen her söz, sanki gökyüzüne kanat.
*
Bu öndeyişle, sırrın kapısından geçen,
Hayatın kadehinden, yudum yudum içen,
Yüzünde, muzip bir gülümseme taşır hep,
Bahtiyardır, bu rüyayı kendine seçen.