Allah’ın eş diye yazmadığını
Aşk diye çıkardın karşıma, hayat.
Ben sandım ki kader,
Meğer sabrımmış terazide tartılan;
İmtihanımmış bütün yaşadıklarım.
Kalbime her dokunanı
Ev diye bilmişim.
Oysa bazı kapılar
İçeri girmek için değil,
Nerede duracağını öğrenmek için açılırmış.
Sevdim,
İnanmak istedim bir kalbe.
Bekledim,
Çünkü vazgeçmek için erkendi.
Ama anladım:
Her sevilen
Kalıcı yazılmazmış alna.
Her taşıyabildiğin sevda
Sana ait değilmiş.
Gitmek, kaçmak değilmiş;
Kendine yük olmaktan vazgeçmekmiş.
Allah’ın eş diye yazmadığını
İnsan kalbine yük edermiş.
Ve insan en çok
Yanlış sandığı doğruyu
Bırakırken yaralanır,
Bırakırken büyürmüş.
Şimdi biliyorum;
Aşk her zaman kalkmak değilmiş ayağa.
Bazen de bile isteye mağlup olmakmış,
Kendini kurtarmakmış yaralı bile olsa.
Belki de kendinden bile kendini koruyarak…
22.12.2025 11:15
Deniz Gece Mavisi & Ramazan Aslan
Kayıt Tarihi : 22.12.2025 11:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!