Hayat Şiiri - Apartman Sakini

Düşündüm de,
Senden alacaklıyım be hayat…
Sabah beşlerimi geri vermeden,
uykusuz kaldığım geceleri unutturmadan, öyle geçip gitme ne olur…

Güneşten önce çıktığım yollar,
kalabalık duraklar,
terle seviye atlamış, aç midelerden firar etmiş nefes kokusuyla,
otobüsün yarı açık küçük camından giren, egzoz isiyle aromalanmış tazeliği şüpheli nemli havanın valsi, ücretsiz izlenen bu hoyrat resital için benden çift bilet alıp birde “üstü kalsın” dememi beklemen…
Sahiciysen sende yakıştıramadın büyük ihtimalle “henüz olmaz” dedin değil mi ?

Daha ciğerlerim yeterince dolmadı, boğazın ılık, vapur düdüğü ile tatlandırılmış iyotlu havasıyla…
Doyamadığım secdeler, kazaya kalmış oruçlarım, edemediğim dualar, henüz giremediğim gönüller,
Kendim için harcamaya kıyamadığım liralar,
gezemediğim rotalar,
giyemediğim ayakkabılar,
Keyfimce ezemediğim dakikalar,
Uykusuz kalırım endişesiyle müebbet yatmalarım, gülüşmelerin bazen günlerce uğramadığı odalar, daha gururlanmamış bakışlar…
İçimden geçeni söyleyemediğim suratlar, kaygısız/amaçsız denize bakamadığım sahiller, sevipte karşılık bulamadığım gönüller… sallayamadığım salıncaklar, tutamadığım küçük avuçlar var benim…

ve Sen…
Hayat gibi, ne kadar yaşansa az olanım, harcansa da yetmeyenim, en çok anlaşılmak istediğimde göz pınarımdan damlayanım, ah ulan sol yanım, ağrıyan döşüm, kabaran damağım, sızlayan burnum, burkulmuş bileğim, sofrada tuzum, çayda şekerim, merhametim, can pare’m, yumuşak karnım, göz bebeğim…
Ne olur sıkı tut elimi…bari sen bırakma.

20.07.2026