bir yer kurdum kendime,
tahkimi yok, tahriri yok
derdim çok kederliyim , üzgünüm.
dost yok akraba yok.
kalbimi vurdum yerden yere,
sevgi yok , şefkat yok.
cezaların en büyüğü bende,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta