Hayalet Sehir Şiiri - Yaren Atalar

Ey sen, yokluğuyla bile içimde çoğalan…
Dinle ...

terk edilmiş bir şehrin içinden geçiyorum
taşın hafızası bile susmuş
ağır bir sessizlikle
binalar sadece ayakta değil
unutulmayı reddeden yarım bir dua gibi

camlar boş değil
solmuş bakışlar birikmiş içlerinde
geçmiş gibi şeffaf ama geçilmeyen
her yansıma sana çıkıyor
sanki dünya kendini değil seni tekrar ediyor

kapılar kapalı değil
açılmayı unutmuş bir zamana yaslı
pas metalde değil
bekleyişin damarlarında
dokunulmuş ama geri çekilmiş bir iz her şey

odalara giriyorum
yatağın üstünde bozulmamış bir bekleyiş
biri biraz önce kalkmış gibi
geri dönmek üzere zamanın dışına çıkmış

bir sandalye sana dönük
bir masa
üstünde söylenmemiş sözlerin ağırlığı
kimse yok
ama yokluk bile burada bir varlık

tuhaf olan seni bulamamam değil
seni burada bırakılmış sanmam
bu şehir seni unutmak için değil
saklamak için terk edilmiş

duvarlara dokundukça
taşın içinden bir sıcaklık yükseliyor
ne ateş ne güneş
daha eski
senin geçtiğin yerlerin izi gibi

yürüdükçe şehir bana karışıyor
ben taşa
taş bana
ve ikimiz de aynı yerdeyiz
yarım kalmış bir aşkın yankısında

çünkü burası bir harabe değil
yarım bırakılmış bir sevginin bedeni

sen gitmiş olabilirsin
ama her şey seni hatırlıyor
duvarlar bile adını söyleyemediği için çatlak

ve ben
bu hayalet şehrin içinde
sana ulaşmak için değil
sende kalmak için yürüyen
sessiz bir yolcuyum

Dur gitme , gitme lan gitme , bekle belki döneriz tekrar o günlere...
Cik gel Allah için