Aşk bâdesiyle lebâleb doldurdugumuz,
Bizi sarhoş eden bardakları unuttun mu?
Gözlerden ırak başbaşa oturduğumuz,
Aşk yuvamız olan çardakları unuttun mu?
...
Hani ne darılıp ne küsecektik,
Hiç dinmeyen rüzgârlar gibi esecektik,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta