Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Zaman herşeyi silip götürdüğü gibi, en çok sevdiklerimizin bile yüzünü unutabiliyoruz. Çok haklısınız. Doğru bir teşhis. Çok da güzel bir şiir. Tebrikler.
Suna Doğanay
Suya yazılan yazı,kumsalda izler,kibrit çöpündeki alev gelip geçer belki fakat Nazım Hikmet Can Yücel vs. isimler hiç bir zaman unutulmazlar...Kitaplarda yaşarlar izleri silinmez dünya var oldukça!....Biraz abartmışsın Müşfik bey değerli arkadaşım...
Şi'rin girişi güzel bir şiiri muştuluyor,bitimi hüsran gibi..
Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta