Hatıralar Sislerle Örtülmüş

Vedaları sevmiyorum ben.
Sorular sorma bana,
sorular kadar sessizim artık.
Hatıralar sisle örtülmüş bir yorgan gibi
üstüme çekilmiş,
sabaha çıkmak istemiyorum.
Oysa nitelikli soruları severdim
adı konulmamış duyguların flu kıyısında.

Zaman, içimden yavaşça geçmiş
yarım kalmış bir yalancı düş gibi
cevapsız bırakılmış yerlerimde.
Her şey eksilerek anlatmış kendini,
ben tamamlanacağını sanmışım.

Çekip giden göçmen kuşlar gibi
bana ait olmayan bir göğsün içinde
bir kuş öldü.
Varlığın çekildi gökyüzünden
karanlık gecelere doğru
sessizce.

Bir şehir, içimde adını unuttu
sokaklarım artık çıkmaz bir hatıra
yönünü kaybetmiş pusula gibi.
Dudaklarımda yarım kalan cümleler
hiç söylenmemiş bir vedanın
en ağır hali.

Ben artık suskunluğun coğrafyasında
kendi sesimi bile yabancı sayıyorum.
Bir yankı dönüyor içimde
ama hangi boşluktan geldiğini
kimse bilmiyor.
19.06.2026
~ Gülay Özdemir ~