Bir kuru gül kalır, saman sarısı sayfalarından hayat akan hatıra defterimin arasında...
Kimbilir kaç yıl geçti; kuruyan yapraklarından kokusu sinişmiş sayfalarım şahit buna...
Hangi aşkın külleriydi? Hangi eller uzanmıştı? Sahi ya zaman daima galibti...
Anılarda kalan renklerin göstergesiydi, rengini yitirmeyen yaprakların...
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta