Hatice-i Kübra Şiiri - Afşin Dualı

"Hira’dan titreyerek indiğinde Resulullah...
Ona kapıyı açan, 'Korkma, Allah seni asla utandırmaz' diyen bir dağ vardı.
O dağ, Hatice’ydi.
Mekke'nin en zenginiydi ama İslam için her şeyini verdi.
Boykot yıllarında aç kaldı, susuz kaldı, Efendimiz'e tek bir gün 'of' demedi.
Vefat ettiğinde, gökler bile ağladı...
Çünkü Resulullah artık dünyada yapayalnızdı.
O yılın adı artık Hüzün Yılı'ydı..."
​
Mekke’nin en nurlu, en iffetli eşi,
Karanlık günlerin parlayan güneşi.
Resul’ün omzunda huzur bulduğu,
İslam’ın bağrında her an soluğu.
Miras bıraktın sen, sadakat dolu,
Seninle başladı cennetin yolu.

Ey Hatice-i Kübra! Vefanın aslı,
Efendimiz sensiz, yüreği yaslı.
İlk Müslüman sensin, ilk inanan can,
Sana hayran olsun bu koca cihan.
Ya Hatice! Ya Tahire!
Sana selam olsun, nurlu makbere!

Cebrail selamın getirdi sana,
Annelik eyledin her mümin cana.
Hüzün yılı çöktü Mekke üstüne,
Hasretin kazındı her gün üstüne.
Cennet köşklerinde yerin hazır mış,
Senin sevdan kalpte sönmez bir narmış.
​
Malını feda ettin, canını verdin!
Resul'ün aşkıyla murada erdin!
Hüzün Yılı'nın sönmez feryadı,
Tarihe kazındı Hatice adı!

Efendimiz'in biricik sırdaşı, hüzün yılımızın güneşi...
Hazreti Hatice...
Radıyallahu anha...