Hatay, Maraş , Adıyaman, Malatya

Toplayın saçlarınızı enkaz altından
Zülüflerinizi acı(ma)yan yanınıza tarayın

06.02.23

HATAY

Orentes, Orentes
Amip ovasının asi kızı
Topla saçlarını enkaz altlarından
Zülüflerini acı(ma)yan yanına tara

Musadağı, Musadağı
Baldıran zehiri midir dudağındaki
Kavimlerden içtiğin süt
Nuh tufanlarından mı kalma
Bağrındaki Ermeni yara

Ey Amanos
Daha ölüm keşfolmamışdı
Acının adı yoktu
Sancının tarifi yapılmamışdı
Yer yarılsa saklanmaz sesin
Yasla yüreğini yüreğime desem
Yüreğim enkazlar altında
Yüreğimde yaslanacak yer kalmadı
Sil gözyaşlarını

MARAŞ

İnsan Ekmeğimden utanır mı
Utandım
Aşından utanır mı
Utandım
İnsan Sıcacık yatağından utanır mı
Utandım
Uykumdan utandım.
Yüreğim bin parça
Susuyorum
Acım daha da büyüyor
Tuz da tutmuyor yaralarımı
İçim kanıyor.
Bağırıyorum, bağırıyorum
Sesime ses veren yok.
Maraş
Elbistan
Pazarcık
Sizin sabahlarıniz hep böyle mi kalacak
Adınız hep acının yanına mı yazılacak.

ADIYAMAN.

Bir küçük serçe
Çırpındı durdu
Ne konacak bir dal
Ne bir pencere önü vardı
Yer yarıldı
Gök kapandı
Yükseklerden baktı, baktı
Nemrut ağladı
Gözyaşları kan oldu
Nehirlere aktı
Ey Adıyaman,
Adıyaman dedi.
Acın daha da çok yaman

MALATYA

Gün doruklardan çıkamadı
Üstümüze dağlar yıkıldı
Karlar yağdı
Karanlık bir sabaha uyandık
„Beni duyan kimse var mı?
Diye bir ses yankılandı
Kuşlar sustu
Dağlar, dereler, ırmaklar ağladı
Ses ver sırmasaçlı kız ses ver
Yüreğim sersem
Yüreğim yıkık
Yüreğim paramparça
Yüreğim bir enkaz yığını
Ses ver zeytin gözlü çocuk ses ver
„Birgün şu dünyadan göçüp gidersem
Boşa gider gözyaşların ağlama“
Göz yaşımız mı kaldı
Güzel Malatya
Suna’m enkazlar, altında
Çizip geçti içimizi
Delip deşti bağrımızı
Arguvan türküleri birdaha
„Uyan Suna’m uyan derin uykulardan“
Ses ver Suna’m ses ver
Enkaz altından