Hatalarımız boyumuzu aşmışken

Hayat, inişli çıkışlı bir merdivendir bizler için.
Bir anımız bir anımıza uymuyor.
İmtihan sırrı tecelli etsin diye .
Nefes alıp verdiğimiz sürece her şeye şahit oluyoruz.
Ayaklarımızın yerden kesildiği ,
mutluluklarımız da oluyor,
bizi derin hüzünlere gark eden
üzüntülerimiz de...

Bazen cennet bahçesinde dolaşır gibi huzurluyuz,
sevdiklerimize huzur saçıyoruz kucak kucak…
Kusurlarımız da oluyor,
bize karşı işlenen kusurlar da...

Lakin kusur işlediğimizde,
hoş görülmeyi ve affedilmeyi beklerken
bize karşı işlenen kusurlar hususunda
katı davranıp
hoşgörüsüz olabiliyoruz.
Oysa yaptığımız hatalar için
af kapılarının
sonuna kadar açılmasını istiyorsak
affedici olmalıyız.

Hoşgörü kanatlarımızı
bütün kusurları ihata edecek şekilde
açabilmeliyiz.
Nefsimizin fısıltılarını dinleyip
mümin kardeşimize kin duymayı bir tarafa bırakıp
Efendiler Efendisi’nin yolunu yol ittihaz edebilmeliyiz.

Hatalarımız boyumuzu aşmışken
gönül bağı kurduğumuz dostlarımızı
nasıl tek kalemde siliyoruz?
Yazık bize…

Allah’ın rahmetinden söz edip,
merhametinden, mağfiretinden bahsedip,
iş başa düşünce
nefsimize yeniliyoruz.
Konuşmaya gelince
Müslümanlığı kimseye bırakmıyor,
amele gelince kibir denizinde boğuluyoruz.

Hatırlayalım…
Aczimizi itiraf ederek secdeye kapanıp
göz yaşıyla seccademizin ıslandığı günleri…
Merhamet dilediğimiz,
“affet” diye dua dua yalvarıp
yemeden içmeden kesildiğimiz günleri…

Boyun büküp “Senden gayri Rabbim yok.” diyerek
af dilediğimiz demleri…
Günahlar ummanından selamet sahiline çıkmak için
af gemisinin yolunu gözlediğimiz günleri…
Af kapısında günlerce bekleyip ,
tokmağa defalarca vurduğumuz günleri…
Her tövbeyle pir-u pak olduğumuz günleri…

Affedelim ki affa mazhar olalım.
Merhamet edelim ki
Hak’tan merhamet görelim.
Sevelim ki sevilelim.
Unutmayalım ki af kapısı,
affedenlere açılır.

redfer