Bir kır evinin bahçesinde rastladım sana,
Arkada kalmış, tek başına ağlıyordun,
Başını kaldırdım, gözlerine baktım,
Hasretin burukluğu vardı gözlerinde,
Bir damla gözyaşı damladı gül gözlerinden,
Yere düştü, toprağa özlemin acısını anlattı...
Her bakışın ağlamaklıydı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta