Hasretle Bekleyen Şiiri - Serpil Koçar

HASRETLE BEKLEYEN

Yağmur erken geldi bu şehre,
Ben senden önce uyanıyorum hâlâ.
Umutlarım fakir değil gönlümde,
Sadece özlemle dolu yüreğim.

Her gece bir damla düşer içime,
Bir yıldız sönmez; usulca kayar,
Yer değiştirir sadece.
Sevdiğini bekleyenler
Işığını kaybetmez, saklar.

Yalnızlık sofrasına oturuyorum bazen,
İki kişilik kuruyorum inadına.
Hayallerim kırık dökük değil,
Üstü örtülü sadece.

Rüzgârdan ses istemiyorum artık,
Senin adını benden önce söylemesin diye.
Bir defterim var seni yazdığım,
Sayfaları solmuş sanırlar.
Oysa her satırı
Sabırla çoğalıyor.

Bitiremedim seni anlatan hikâyeyi,
Çünkü bazı hikâyeler
Kavuşmadan kapanmaz.
Yağmur adını fısıldıyor her damlada,
Duyuyorum.
Toprak bile seni özlüyorsa
Biz neden kavuşmayalım?

Geceler uzun, evet,
Ama sabahı olan geceler bunlar.
Yokluğun ağır,
Ama geçici.
Bir zamanlar umut ektim kalbime,
Gecikti, açmayacak sandım.
Meğer kök salıyormuş.

Senden sonra yeşermedi sandığım her şey
Aslında seni bekliyormuş.
Gülüşün bir anı değil artık,
Hayalin duruyor karşımda.

Ey gönlümün kışında açan çiçeğim,
Bir seninle bahar olurdu, biliyorum.
Sensiz mevsimleri öğrendim,
Ama sensiz kalmayı öğrenmedim.

Kalbimi kilitlemedim,
Kapıyı aralık bıraktım
Adımlarını duymak için.
Bir gün geleceksin.

Toprak o gün başka kokacak,
Kuruyan dallarım çiçek açacak.
Ben aynı yerde olacağım belki,
Ama daha güçlü, daha hazır.

Bu şehir anılarımızla dolu,
Kaldırımlar adımlarını tanıyor.
Keşkeler küçüldü,umut büyüdü.

Penceremde yağmur var,
İçimde bahar.
Bir gün,
Adını gökyüzüne fısıldadığımda
Yağmur dinecek.
Gönlümün hazan mevsimi
Seni beklemek için,sevgilim