Hasret Çeşmesi Şiiri - Ali Urgan

Hayat ne kadar da zor, sevecek yârin yoksa.
Kalbine ateşi kor, kalacak yerin yoksa.
Yakın tutsan aranı, sevsen yine bilmiyor.
Bu bir aşkın romanı, okusanda bitmiyor.

Geceler ayaz, soğuk, çektiğin dert bir çile.
Aşk bir nefeste boğuk, yazsan gelmiyor dile.
Ay beyaz gece kara, yine aklıma düştü.
Yalvarsam da Tanrı’ya, gitmedi hep üşüştü.

İçimdeki kadını, yıllarca sevip andım.
Unutmadım adını, o’nu hep bende sandım.
O ruhuma bir süstü, başkasını sevmedim.
Kalbimde ölümsüzdü, yandım, yine ölmedim.

Mevlâ aşkı yarattı; Ferhat dağ delsin diye.
Mecnun’u hep arattı, aşk dile gelsin diye.
Hasret zehir çeşmesi, bizârım bu sevdadan.
Bana kaldı içmesi, böyle yazmış Yaradan.

Ey Ali vaktin doldu; yenik düştün zamana.
Bilen bilsin bir kuldu, kavuşursun anana.