Hasret Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

HASRET
Fevzi Emir Yılmaz

Hasret kadehini doldurma boşa,
İçinde sen varsın, içemiyorum.
Bu akılsız başı vursam da taşa,
Seni düşünmekten geçemiyorum.

Ne öldürdün ne güldürdün bahtımı,
Zulme revân ettin gönül tahtımı,
Sevmeyeydim alırdım da ahtımı,
İyiyi kötüyü seçemiyorum.

Her baharda bekliyordum gelmeni,
Gönül kuşum yuva bilmişti seni.
Gücüm olsa bozardım da tövbemi,
Kırıldı kanadım, uçamıyorum.

Büyük oyun oynadı bahtımız bize,
Erken geçiverdik bahardan güze.
Dönmek isterdim de gençliğimize,
Kapandı yollarım, açamıyorum.

Ne duam tutuyor artık ne de isyanım,
Boyumdan büyükçe benim günahım.
Mesut olmasak da sanma pişmanım,
Bu aşka bir gömlek biçemiyorum.

Gecenin kahrını sırtıma sardım,
Ne unuttum seni ne de alıştım.
Bir ân olsun kurtulmaya çalıştım,
Hayalinden bile kaçamıyorum.

Ne istedi bizden ayrılık, söyle,
Her sevene zulüm revâ mı böyle?
Hasret canım alır kendi eliyle,
Alnına bir kurşun sıkamıyorum.