Günler sudanda hızlı geçerken,
Birisi kendini arıyordu…
Ve…
Bulduğunu sandı, kendini,
İşte…
Esasen o an,
Yaşamak zor,
Ölmek zor.
Hiçbir kimse, hiçbir şey çare değil bana!
Bazı şeylerden etkilenmek,
Birilerini etkilemem veya kendin bilmek…
Çok kolay veya zor olsa da…
Umutsuzluğa kapılmış bir yaprağın,
Dalından düşerken çektiği acı.
Konuşurken, susanları dinleyen bir belalı!
Yaşamını insanlara veren ve…
Bedenini aşağılıklarla paylaşan!
Ve ölünce değerler bırakmayan,
Malumat kanunu da nereden çıktı?
İtaatler zaten bizle birlikteydi!
Makbul olanı seçmesek de, bizleydi.
Aydınlanan sabahların, gecelere mağrurlanması gibi…
Elimize tutuşturulan itaat zaten hep bizleydi!
Kirpiklerinin gölgesinde sevdim seni…
Kirpiklerinin gölgesinde âşık oldum sana…
Kirpiklerinin gölgesinde rüyalara daldım senle…
Kirpiklerinin gölgesinde yasayabilmek seni…
Bir ömür!
Başını yere eğmiş,
Gözleri ufak ufak taşlarda, kurumuş otlarda.
Çaresiz…
Kızacak tek kimsesi kendisi kalmış!
Öylesine yorgun ki…
Yaşadığının bile farkında değil.
Ben,
Gezintilerimi, bir odaya saklamışım…
İstemeyerek de olsa,
Hapsetmişim onları.
Tüm gezip gördüklerimi…
Hepsini bir elbiseye sindirmişim.
Söyle ulan köpek!
Söyle sana sevgimi.
Söyle de utan!
Sen misin gözlerimden yansıyan?
Sen misin kulaklarımda yankılanan?
Bir tek ama bir tek sen!
Çoğulsuzlukların içindeyim,
Sadece senleyim.
Gözlerimin uykusuzluğuna,
Motor olmuşken göz kapaklarım,
Yine sana uyuyor,
Bağışlamadınız mı beni hala?
Geçmedi mi kızgınlığınız?
Barışmadınız mı bu günlerle…
Siz diretiyorsanız da şimdi
Gelecekte…
Belki de unuttuğunuzum…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!