Yerde arar aklım ilm-i zahiri,
Gezinir durmadan devr-i alemde.
İçte arar kalbim ilm-i batını,
Sırları görülmez levh-i kalemde.
Bulutlar mıydı uzakta gördüğüm,
Ey yolcu,yol hazırlığını yap,koyul yola.
Şunları bilerek yürü ,hayatla kol kola.
Hür kişi karakterinde hür olan kişidir.
Hürriyetin ölçüsü,sadece kendisidir.
Bütün kararında içtenlikliyse hür kişi,
Kalbindeyse dürüstlüğü,doğrudur gidişi.
Har/ında sevdanın,gelir mi ba/har?
Zar/if gönlümde,hasretin ahu /zar.
Yar/ınlarda umut,özlemimde /yar.
Dar/dayım sılada,gelişin ka/dar.
Nar/ında sevdalar,sensiz mi ya/nar?
Kara/ bahtım düştü,vefasızda zülfü /kara.
Kara/rdı şu gönlüm,yine kaldı bahtı /kara.
Yandım/ anlamadan,elbet mutluluk du/yandım.
Yandım/ aşkın narına,acısında u/yandım.
Bir kış gecesi,
Kar taneleri vurur penceremden,
Hadi,hadi gelsene.
Oturmak neydi içimde…
Bırak,bırak kalsın düşünceler,
Kibir abidesiydi mısır’da piramitler.
Kölelerin sırtında yükselen medeniyet.
Ezildi gitti tarihte,esirdi ümitler.
Firavunlarda bulunmazdı asla merhamet.
Yükseklik bedende değil,erdemli ruhtadır.
Yürekler temizse ancak, mazlumlara ağlar.
Aramaz sebep,üzülür içten, ezilene.
Kirlenmişse vicdanlar,bir bahaneye bağlar.
Ağlayanlar benden değil,gözyaşı bize ne.
Çokluğunda alkışların, kulaklar ne sağır.
Ne güzellikler var, anadolu toprağında.
Sanki rüyadayım,gönlüme düşü verdiniz.
Lavanta kokar,kuyucak köyünün bağrında.
Morun güzelliği, gözüme düşüverdiniz.
Toroslara yaslanırken,doğasında durur.
Söylenene bakıyorum laf değil.
Kirletilmiş duygular hiç saf değil.
Güneşi görmemekse insaf değil.
Kömüre elmas diyen sarraf değil.
Doğruları tartmayan mizan değil.
Kötülerin zekası kısa, kurnaz melanet,
Yürürken ayakları,ne kadar da dolaşık.
İyilerin zekasında,vicdan ve merhamet,
Her insana yolu gösteren, mavi bir ışık.
Kötülerin elleri cimri , cepleri delik,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!