Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Bu hikaye bir kasabanın yalnız hikayesi...
Etrafı kayısı ağaçlarıyla çevrili bir köşesinde büyük bir söğüt ağacı olan bostan tarlasında geçen bir hikaye...devrik cümlelerin zamansız sözlerinde...
Şehirler arası yollara bakan tarlalarda aradım çocukluğumu... akranları olmayan kardeşlerinden yoksun çocukluğun hüznüyle ağaç gölgeliklerine resimler çizerdim. Yalnız oynanabilen oyunlar bulayım diye yoldan geçen arabaları sayardım. her geçen arabanın yalnızlığımı aldığını düşünür her ar ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!