Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gökler ve yerler arasında bir dem ki;
alır hapseder içerdekileri.
İçerde umut, içerde sevda, içerde yakarış... en acısı da duyulmayış.
Serzenişlerinizde ki kuvvet öyle aşikar ve aşikar olan bu nida öyle güçlü ki.
Tebrik ediyorum
Şık bir şiirdi,kutluyor,saygılar sunuyorum...
Yüreğinize sağlık Özlem hanım. Kaleminiz daim olsun efendim. Saygılarımla...
kutlarım özlem hanım.. yüreğinize sağlık.. saygılar..
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta