Kar yağar, pencere de kuşlar...
Öyle özgür bir yer değil ki;
Dört duvar,
Daracık bir avlu,
Kör bir pencere...
Hep aynı gökyüzü,
Bulut gezdikçe, gözlerin şaşar.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta