Hanımağa huzur Şiiri - Veysel Sari

Zemheri ayazı vurur yine bu kasabanın bacasına,
Yedi koca kış geçer, ne bir konuk uğrar kapısına ne de bir ses.
O, iki yavrusunu sağ yanına alıp sol yanını ateşe veren,
Aslan burçlu, dik başlı bir kadındır;
Adına "Hanımağa" derler, başı bulutlara değen bir dağ gibidir.

​Yedi yıl...
Kolay mı sanırsın yokluğun tenceresini kaynatmak?
Gözyaşını içine akıtıp çocuklarının karşısında çelik gibi durmak.
Bir omuz aramaz, bir duvarın gölgesine sığınmaz,
Yalnızlığın zırhını giyer de üstüne, kavgaya durur kaderle.

​Sonra bir gün...
Nasıl olur bilmem, bir adam değer yüreğinin kıyısına.
Sanır ki bu defa kış bitti, sanır ki bahar bu toprağa adımladı.
Gönül hanesinin kapısını usulca aralar gibi olur,
Bir umut serper orta yerine ömrünün.
Ne bilsin o çakal seslerini araya girenlerin?
Kimi uzaktan uzağa kuyu kazar, kimi dost maskesiyle can yakar.
Fitne fesat rüzgarları eser ortalıkta;
Ayrılırlar.
O, yine kendi yangınında kalır, adam yine kendi yolunda.

​Şimdi mıh gibi oturur hakikat ortalık yere:
Kapatır gönül kapısını temelli, bir daha açılmamak üzere sürgüne çeker.
Ne sevdaya inanır artık, ne tatlı yalanlara karnı toktur.
"Defolsun gitsin" der, "bana iki yavrumun nefesi yeter."
Çocuklarının gülüşüyle aydınlanır o koca ev,
Başka ne bir kral ister tahtına, ne de kapısını çalan bir hancı.

​Ey gidi Hanımağa!
Aslan burcunla kükrersin de kaderin yüzüne,
Kimseye eğmezsin o gururlu başını.
Bırak, dışarıda kopsun fırtına,
Sen evladının baş ucunda bir anıt gibi duruyorsun ya;
Dünya yıkılsa, bu asalet tablosu bu kitaba mühür olarak yeter...

​Bu eser, Veysel SARİ’nin yüreğinden süzülen damlalarla, hayatın karşısında dimdik duran o cefakâr yüreklere ithaf olunmuştur.