Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÖNÜL DEMEZ

Ey sevgilim, ne olursun mâzur gör!
Ben desem de, gönül demez elvedâ.
Sen desen de, gönlün demez elvedâ.
Sen tattırdın aşkı bana şu yaşta

GÖNÜLDEN GÖNÜLE

Bezm-i elest günü evet diyenler
Onun çilesini çeker dururlar.
Yeter ki müsâit bir gönül bulsun
Sevgi tohumunu eker dururlar.

GÖNÜLDEN GÖNÜLE

O kutlu vuslata, erişmek için
Gönülden gönüle, köprü kuralım
Nazargâhın, puthâneye çevirme

GÖNÜL DİLİ

Birliğin temeli bu, kardeşliği esas al
Ayrımcı dille değil, gönül diliyle konuş.
Her şeyi tahrif eden, mânâyı değiştiren
Çevrimci dille değil, gönül diliyle konuş.

GÖNÜL DİLİ

Hoşgörüyü yitirdik, gönül dilimiz eksik
Birbirimize karşı; sevgi, saygımız eksik...

09/07/’16

GÖKTE PARLIYOR DİYE

Her taraf hâin doldu, Ay’a dahi ulurlar (*)
Gökten göktaşı düşse, hükümetten bulurlar…

01/08/’21

GÖLGESİ OLMAZ

O hayat suyunu Rabbinden alır
İslâm bahçesinin gülleri solmaz.
Küfre düşen herkes belâsın bulur
Îmansızsa gönül ne yapsan dolmaz.

GÖNLÜ AÇ

Mîdesi tok olsa da, insanların gönlü aç
Hepsinin ortak yanı; sevgi, saygıya muhtaç…

12/03/’19

GÖKLER AĞLAMADAN
YERYÜZÜ GÜLMEZ…

Îman ile amel onlardan biri
Bâzı şeyler var ki olmazsa olmaz.
Allah’ın emriyle rahmet inmeli

GİZLİ SEVDÂ-II-

Târif edilmez ki, düşenler bilir
Gizli sevdâ çekmek, ne de zor imiş.