Sonbaharın tozlu kafesinde,
kurumuş gül yaprakları...
Kendi dikeni kanatmış gonca gülleri...
Pembe uçurumalarda sararmış tiryaki menekşeler,
Fesleğenler eskisi gibi koku salmıyor,
Dereler coşkulu akıp çaglamıyor...
Pınarlar kurumuş, toprak susuz yarınlar umutsuz...
Şiirler yarım, şarkılar tatsız...
İçten bir gülümsemeye hasret yüzler...
Kimi kırgın, çoğu durgun...
Yalnızlıktan mı desem, yorgunluktan mı
Hani nerde baharın koynundan koparıp, ipek mendile sardığımiz sevdalar...
Ne o sevdalar kalmış gönüllerde,
Nede yaşanacak o eski günler...
01 02.2026 -ELAZIĞ
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 16:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!