Hani Şiiri - Akif Turan

Hani bir kız vardı, gözleri suskun,
Kahkahalar arasında en yorgun.
Bir köşede durur, herkese uzak,
Kalbinde bin kelime, dilinde durgun.

Gözleri doldu ama düşmedi yaş,
Bir cümle bile edemedi, dili taş.
Kendi içine gömdü fırtınaları,
Sustu… çünkü söylemek en ağır savaş.

Bir köşede beklerdi, gözleri nemli,
İçinde bir dünya kimse bilmezdi.
Kalbinin ucunda kırık cümleler,
O gece, en çok kendine küserdi.

Elleri ceplerinde bir sığınak arar,
Gecenin karası kadar ağır bakar.
Sanki bir romanın unutulmuş kızı,
Kalbinde bin cümleyle tek başına ağlar.

Suskunluğu seçti, sözler boğazında,
Yanındakiler yabancı, dost maskesinde.
En yakını bile başkasından yana,
Yalnızlığa sarıldı kalabalık içinde.

Adını bilmediği bir hüzünle yoğrulmuş,
Üşürken dost bildiklerinden soğumuş.
Ve en yakın sandığı en uzak olmuş,
Bir kış gecesi, kalbinde sessizce donmuş.