Biz hayatı yaşarken hep bir eksiklik içinde boğuştuk. neydi tamamlayamadığımız nerde eksildik.
Dokunmadan göz göze gelmeden eksildik.
Oysa kimse anlamasın diye kalbime hapsettim seni.
Bilemedim gözlerimden süzülüp gideceğini,
Nasılsın diye sorsan, iç çekip eh işte iyiyim derim.
Bir umut beklemekteyim.
Biliyorum yavaş yavaş ölmekteyim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta