Hangi Duamın Kabulüsün

Sen Ne Güzel Bir Adamsın
Bazen diyorum ki,
Ben nasıl bir sevap işledim de
Seni çıkardı karşıma hayat?
Ya da hangi duamın kabulüsün sen?

Senden önce,
Hayat önüme hep engeller koydu.
Çarpa çarpa yıprandı solum, sağım...
Bazen kızdım, bazen ağladım.
Hayattan elini, eteğini çekmiş biriydim.

Yaşamak bile ağır geliyordu bedenime.
Şimdi hayatın bir anlamı var: Sen varsın.
Sesin, nefesin, şiirlerinle doluyum.
Her anımda varsın.
Ya özlüyorum,
Ya merak ediyorum,
Ya da hayal...
Ama istisnasız her an aklımdasın.

İnsan, sevdiğinin yüzünde çıkan sivilceyi bile düşünür mü?
Düşünürmüş...
Seni düşünmediğim tek bir anım yok.
Sanki annenim;
Elim yüreğimde, sana bir şey olacak diye korkuyorum.

Hayatımda ilk defa hissettiğim duygular bunlar...
Adını koyamıyorum.
Aşk desem, eksik kalır.
Sevgi desem, yetmez.
Bilmiyorum...
Sanki bedenimden kopmuş bir parçasın sen.
Nasıl ki annem her an bizi hissediyor,
Ben de seni hissediyorum.
Bazen diyorum ki,
"Bu saçmalık, imkânsız!"
Ama seni hissediyorum;
Mutluluğunu, üzüntünü, kızgınlığını...
Annem der ki:
“İnsan sevdiğini hisseder.”
Doğruymuş...
Sanki canımdan can kopuyor.

Hayata daha tutkulu tutunuyorum şimdi.
Dünyaya daha canlı bakıyorum.
Gözlerimin güzelliğini bile unuttuğumu fark ediyorum.
Meğer nefes almak yaşamak değilmiş...

Kader seni bana,
Beni sana yazar mı bilmem.
Ama ben…
Bana yaşattığın bu güzel duygular için
Her dua edişimde Rabbime,
Sana da dua ediyorum.

Hep derdim ki:
“Rabbim, seni seven birini sevdir bana.
Yüreği tertemiz olsun.”

Yüreğini yüreğime ayna bildiğim adam...
Zannetme ki, üç beş kelimeyle anlatabilirim seni.
Ne kelimeler, ne şiirler yeter anlatmaya…
Dünya kâğıt olsa,
Denizler mürekkep...
Yine de anlatamaz seni, adam!
Sen, anlatılamayansın...
30.04.2025 14:40