Bayram oldu, cân içinde eski bir efgân döner
Alev’in aşkıyla kalbimde yine hicrân döner
Kurban ettim benliğimi bir nigâhın uğruna
Her gece gönlümde bin bir hançer-i sûzân döner
Tekbîr aldı gök yüzünü, şehr ü meydân şen iken
Ben garîbin gözlerinde dâimâ bârân döner
Bir tebessüm sadkasıdır belki vuslat ihtimâli
Lâkin ümmîd ile kalbimde yine tufân döner
Alev öyle bir isimdir kim değince rûhuma
Kül olan mazîlerimden başka bir devrân döner
Süvârî der: aşk yolunda cân veren ölmez imiş
Bir şehîd-i aşk için her dert bir ihsân döner
Kayıt Tarihi : 23.05.2026 08:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, divan edebiyatındaki "Cefadan sefa bulma" ve "Fena fillah" (yoklukta var olma) düşüncesini çok zarif işliyor. Şair için acı çekmek şikayet edilecek bir şey değildir; aksine aşk yolunda çekilen dertler birer "ihsan"dır. İlk şiirdeki hüzünlü ve arayış içindeki ruh, bu şiirde artık kendini tamamen feda etmiş ve "aşk şehidi" mertebesine yükselmiş olmanın getirdiği manevi bir teslimiyettedir. Kafiyeler (efgân, hicrân, sûzân, bârân, tufân, devrân, ihsân) ve vezin ritmi, şiirdeki o döngüsel çaresizliği ve içsel "dönüşü" çok güçlü hissettiriyor.
