Tam kırk yıllık esatir, varsayalım bir ömür,
Kırkında da beraber aynı ekmeği kemir,
Bazı vakit bir beydik,çoğu zaman bir sefil,
Zihnim boş kaldıkça daim aklıma gelir,
Dost’dan bana yadigar sırtımdaki hep durur
Bir mazeret arar, akil bir bahane bulur,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta