Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
1955 yılında Malatya Akçadağ ilçesi Kürecik bucağında,buzlar çözülüp yamaçlarda karlar erirken, doğa baharı doğurmaya sancı tuttuğunda, dünya ile bir çığlıkta tanışmışım.
Henüz gülmeyi öğrenmeden, uçuverip baba ocağından gurbetle nikahlanıp,ağlamalı gülmeli günlerim başlarken, onüç yaşımda ansızın gelen misafirim şiirle hayatta dayatmışım.
Hep yanımda can yoldaşım olup, acılarıma kurşun sıkıp, sevmeyi gülmeyi ekti yüreğime. Çoğu kez açlığımı giderip aşım oldu, işim oldu, eşim oldu. ...
