HANGİ ZAMANIN İNSANIYDIM BEN?
Hangi zamanın insanıydım ben?
Ne bugüne sığabildim ne de düne.
Zamanın kıyısında, unutulmuş bir cümle,
Ne tam yaşanmış ne de tam silinmiş.
Hani Arkadaşlarım Vardıya
Hani arkadaşlarım vardiya,
Yanımda, her adımda, her zor günde.
Hani güldüğümüz, birlikte ağladığımız,
Şimdi neredeler? Sesleri bir rüzgar gibi kayboldu.
HANİ GİTTİN YA
Hani gittin ya,
Bir sabah güneşi gibi kayboldu gülüşün,
Ve ben, ardında sadece silik bir iz bırakarak,
Bütün dünya kadar yalnız kaldım.
Hani Nerde O Övenler Şimdi
Hani nerde o övenler şimdi,
Hani nerde o sözlerle yüceltenler?
Beni bir zamanlar parmakla gösterenler,
Şimdi hepsi kayboldu, nerede onlar şimdi?
HANİ SEN GİTTİN YA
Hani sen gittin ya,
Ve ben hala seni bekliyorum,
Bir zamanlar kalbimde hep sen vardın,
Şimdi ise boşlukta kaybolan bir hayalin,
Harcanmış Hayatlar
Bir sokak lambasının altında kaldı gölgem,
Yarım kalmış hayaller, tükenmiş bir özlem.
Kaldırımlarda yankılanan ayak sesleri,
Bir zamanlar koşan, şimdi yorgun izleri.
Hasret
Sana susuyorum bu gece,
Gözlerimi kapattığım her an
Adını sayıklayan bir rüzgâr geçiyor içimden.
Ve ben
Hiçbir yere sığamıyorum...
HASRET DENİZİ
Gözlerimde büyüyen koca bir deniz,
Adını sen koydun, ben hasret dedim.
Kıyısız, sahilsiz dalgalar gibi,
İçimde çırpınır, susar da söylemez.
Ne vakit güneş batsa ufkumda,
Hasretin İçimde Yangın
Geceler uzun, yıldızlar bile suskun,
Sensizliğin yükü omuzumda yorgun.
Adını fısıldar dudaklarım gizlice,
Hasretin içimde bir yangın, kor olmuş.
Hasret
Sana susuyorum bu gece,
Gözlerimi kapattığım her an
Adını sayıklayan bir rüzgâr geçiyor içimden.
Ve ben
Hiçbir yere sığamıyorum...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!