İhtiyar ağaç ve Ben
Devril be ihtiyar ağaç
Yaş altmış oldu
İhtiyar ağaç gibiyim bir kaç dallı
Kovuluyorum çok ağrıma gidiyor bu...
Eylül yakıp yıkmada usta çiçek bahçemi
Bahar uzaktan bakar
Şöyle der gibidir:
Allah kerim Allah kerim...
Ümidini kesme
Unutmam onu o gül kadın
Ey şehir,ey İstanbul sarhoşsun ve yaralarıma ilgisiz
Çıktı karşıma
Aşkı tattırdı
Aşkı yıldız kadın o
Umut ver sevgili
Yağmur çiçektir
Gökten yere hediye
O çiçekler yağsa gönlüme
Bir mektubun gelsin
Umut yeşil güneşim
Bir umut ver
Umut yeşil güneşim
Hiç hakkın yok yakmaya içimdeki ormanlarımı
Beni sınadın mı hiç göçerken kervan
Söğüt Dalları
Eğilmiş suya
Eğilmiş su içen kuşlar gibi
Söğüt dalları sıra sıra
Bize tevazu dersi veriyor
Son gül de soldu gülmesin artık gönlüm
Gül soldu gülmesin artık gönlüm...
Bülbül uçtu
Gül soldu dünyada
Sormak hata Bağdatı
"Sora sora Bağdat bulunur"
Ne sor ne Bağdat ara
Burası İstanbul
Sormakla başlar hata
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!