Halkın gerçek gündemi Şiiri - Kemal Tekir

Köylerin yolu ot tuttu,
Sabanın sesi çoktan sustu .
Toprağa küsen eller şimdi
Beton duvarlara yaslanır oldu.

Şehir büyüdü, insan küçüldü,
Kalabalıklar içinde kaybolduk.
Aynı apartmanda yabancıyız artık,
Kapılar kapalı, gönüller kilitli.

Bir sofraya sığardı eskiden dünya,
Şimdi herkes kendi yalnızlığında.
Selam eksildi, hatır unutuldu,
Akrabalık fotoğraflarda kaldı.

Sevda yoruldu, yuvalar dağıldı,
Nikâh masasıyla mahkeme arası kısaldı.
Diplomalar duvarlarda suskun,
Gençlik işsizliğin gölgesinde.

Bir ana kira hesabı yapar gece,
Bir baba bakar borç defterine
Et yerine dert pişer tencerede,
Denge yok ki gelirler de vergide.

Toprak bekler, çiftçi yorgun,köyde
Mazot ateş, bşr de dert olmuş gübre.
Ekin baş verir satılmaz değerine,
Alın teri bankada ipotekte.

Okullar bilgiyle dolu,
Ama vicdan boş sıralarda.
Kalem var, kitap var,
İnsan olmayı unutan çok.

Diplomalar çoğalır her yıl,
Ama hayat dar bir kapı.
Nicelik büyür, nitelik susar,
Emek karşılığını bulmaz.

Orta direk ince bir dal şimdi,
Kırılmaya hazır rüzgârda.
Zengin kuleler yükseltir,
Yoksul gölgesinde üşür.

Alın teri ucuz pazarda,
Emek değersiz terazide.
İşçi, köylü, emekli, memur
Aynı kaderin yorgun yolcusu.

Ama bu hikâye burada bitmez,
Küllerinden doğar bazen umut.
El ele verirse bu halk,
Taş yerinden oynar yeniden.

Çünkü çare uzak değil,hayatta
Çözüm ne sarayda ,ne de kasada.
Çare, aynaya bakan gözlerde,
Ve birbirine uzanan ellerde.

Kemal Tekir
Halkın sesi