Halimi Anlayan Yok Şiiri - Barış Yeşiltaş

HALİMİ ANLAYAN YOK


Halimi anlayan yok bu şehirde,
Kalabalıklar içinde bir ben eksik gibi.
Gülüşler sahte, bakışlar hep aynı,
İçimde kopan fırtına sessizce gizli.

Konuşsam duyan yok, sussam içim çürür,
Her cümlem yarım, her hecem biraz kırık.
Geceler omuzuma çöker ağır ağır,
Sabahlar bile bana artık fazla soğuk.

Yorgunum anlatamam derdimi kimseye,
Dinler gibi yapıp geçen çok oldu.
Bir tek gölgem sadık kaldı bu benliğe,
O da karanlıkta kayboldu, yok oldu.

Ne bir dost eli uzandı bu yolda,
Ne bir yürek ''gel'' dedi içten.
Herkes kendi telaşında, kendi dünyasında,
Ben ise sıkıştım arada, derin bir çöküşten.

Halimi anlayan yok, diye haykırsam,
Sesim duvarlara çarpıp geri döner.
Bir çift göz aradım beni anlayan,
Ama kaderim hep eksik yazılmış meğer.

İçimde bir çocuk ağlar sessizce,
Kimseler duymasın diye hep susturdum onu.
Oysa en çok onun sesi gerçekti bence,
Şimdi o da küsmüş, ağlamaz oldu.

Sitemim hayata değil sadece insanlara,
Bu kadar yabancı olunmaz ki bir kalbe.
Bir selam bile ağır gelir mi bir cana,
Neden herkes bu kadar uzak kendine?

Yollar uzar, ben yerimde sayarım,
Geçmiş omuzumda taş gibi ağır.
Ne kadar kaçsam yine kendime varırım,
Aynı hüzün, aynı kırık hatıra.

Bir gün belki biri çıkar anlar diye,
Umut kırıntıları saklarım içimde.
Ama her geçen gün biraz daha silinir diye,
Korkarım kaybolurum kendi içimde.

Hakimi anlayan yok, yine de yaşarım,
Kırık dökükte olsa bir nefes bu.
Belki bir gün gerçekten anlaşılırım,
O güne dek bu yalnızlık benim yüküm.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH:28.03.2026
SAAT: 15:00