Halil El Yozgati Şiirleri - Şair Halil E ...

İnsan derde düşünce, gelişir düşüncesi.
Boşluk ile doludur, rahat neslin güncesi.

Ey kafir kork bu güçten, bekle zaman gelecek.
Enfal bizi korurken, seni Tayfun delecek.

Kara delik Rabbince, güneş gibi aydınken
gizler mi günahları, geceleri işlemen?

Mefâilün / Mefâilün / Mefâilün / Mefâilün
( . - . - / . - . - / . - . - / . - . - )

Ölüm peronda bekliyor, hazırda dur sefer yakın.
Taşıt sakın karışmasın, ateş olur güzergahın.

Nübüvvet mehtabında, parladı yüce hâle.
Onun her bir huzmesi, aşkından yanan lâle.
Îmânın hayat suyu, ondan akan şelâle.
Susuz kalmışlar koşun, Ashâbı imtisâle.

Gönlü yaşayan için, bütün hayat ölümdür.
Ölümse bu çileden, çıkaran tek çözümdür.

Nefsin prangalarından, kurtulabilsen bir an.
Göreceksin hayatın, ne kadar olmuş viran.
İmarla düzelecek, kalbinle bozuk aran.
Köhne evin içinden, doğacak hür bir insan.

Insan eti yiyenler, insan hakkı dediler.
Peygamber develeri, bunlar bilmez Peygamber.
Gül gibi göz boyarlar, gizli diken pençeler
Canavarlar pusuda, düşme yoksa seni yer.

Feilâtün / Feilâtün / Feilâtün / Feilün
(. .- -) (. .- -) (. .- -) (. . -)

Ulu kuşlar bile Allah diye inler ve öter.
Gezegenler bile Allah diye sonsuzca döner.
Koca yıldız bile Allah diye patlar ve söner.

Kader gölgen ki ayrılmaz bedenden.
Yolun tâyin edilmiştir ezelden.
Kuran rehber mükellefsin amelden.
Kaçış yoktur ne gizlersin bilenden.