Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Leyla Leyla diye Kerem gibi yanıp dönmedikçe,
Yanamazsın Leyla’yı gönülden sen sevmedikçe,
Vuslata eremezsin kalp gözüyle onu görmedikçe
Manaya değil sen ruhsuz maddeye değer verdikçe.
Sen kurtuluşa eremezsin benim diyen ey gafil gönül

Seninle kaderimi birleştiğimden beri
Senin için güzel hülyalara daldım
O sevgi artacaktı kaplayacaktı dünyanı
Öyle olmadı hezimete uğrayıp kaldım

Sen koşup gelecektin bana engel tanımadan

Boynu bükük bir vatan bıraktın da gittin
Sensiz olmuyor yetim kaldı da bu vatan
Tütüm dağlar da üstümüze çoktu Atam
Şehit kanı ile sulanmış toprak oldu talan

Çocukları küçük anaları yürekten yaralı

Uyan milletim uyan,
Gaflet sana yakışmaz,
Sen geçmişine güven,
Kölelik sana yakışmaz,

Herkes sana emir veriyor,

Hayatın kıyısında sen bir tanem
kıyıya vurmuş bir balık gibisin
Yanlış sularda gezdin dolaştın
Sen bulanık sulara layık birisin

Boş yere bel bağladım talihime

Veysel toprağa dost diyip durdu
Mecnunda kendine Leyla’yı buldu
Benden başka herkes dostunu buldu
Can dostu bulamadan bak akşam oldu.

Dostum yoktur ona varayım

Ben bu fani dünyaya da sığmadım
Diyardan diyara ben dolanamadım
ben bir gönüle de tam sığamadım
Boşa bu dünyada yol aldım durdum

Bu gerçek dosttur ben diyemedim

Ağyara kaldı rabbim insanların yüzünün gülmesi
Avene oldu bu ülkenin de insanlarının cümlesi
Delaletin ne olur Allah”ım zilletten kurtulması
Mutlulukların bu millet için ancak geri gelmesi

Kıymetini bilemedik bizlere bırakılan mirasların

Nasıl severdin candan o Leyla canı
Öyle hançer vurdu ki unutmam onu
Damarlarımdaki kanı çekti kuruttu
Aşkına zebun etti o Leyla beni

Vurduğu hançerin yeri hala kanıyor

Arı çiçekle de anlaşarak yaptı kovanda balını
Ben ise kimseye anlatamadım dostum halimi
Şimdiye kadar da almadım kimsenin vebalini
Sonunda yaratana da yazdım derdimi arzuhalimi