Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Ağaçların yeni açmış tomurcuğunda
Baharın gelişini müjdeleyen kardeleninde
Gönüllerde açmaya yüz tutmuş sevgi gülünde
İçinde gizemli bitmemiş sevdalar vardır

Gecenin karanlığını aydınlatan ay ışığında

Görmeden güzellikleri bakarsın ki hayat bitti.
Yaşadığın kötü şeyler hayatım derin izler etti.
Güzel Yaşamak isterdim ne yazık ki ömürgitti
Sevmek isterdim ama benim eski gönlüm bitti..

Yaşadığım ömür bitti hiç ardına da bakmadan.

Yeşilin her tonunu Rabbim vermiş sende
Senin sevgin de vatanım yerleşti bende
Gönülleri serinleten o sular sende
Senin aşkın muhabbetin candadır canda
Benim abu hayat suyum sendedir sende

yaradılış gayesi içinde nefes almak, içten içe, derin derin,
kışın poyrazında esen rüzgar bazen haşin bazen, ılık, serin,
sevdayı duymak seven gönül bahçesinin fildişi olan kulesinde.
sensiz havayı koklamak sensiz gönül bahçesinde gezmek.

ağaran saçlarıma aynada baktıkça boşa geçen ömre açınmak.

Koruma altına alırsın
Kulların seni sevdikçe
Sen mutluluk verirsin
Kulun yolunda gittikçe

Rahmet kapını açarsın

Gönül hicranla doluyor
Sen yanımda olmayalı
canım sana can diyor.
Sen benim aşkım olalı.
Gönlümde vuslata eriyor
Sen benim kadınım olalı

Gönlümün sultanı
Ciğerimin paresi
İlkbaharım, yazım
Derdimin dermanı
Zeynebim benim
Gül dalında açan

Öyle bir suç işledim ki sevdim ben seni.
Nasıl bilebilirdim gönülden sevmeyeceğini.
Uğrunda ölmeyi bile göze almıştım senin.
Bu seven kalbi hüsrana uğrattın benim.

Düşünüyorum seni sevmek hatamı neydi?

Gelsin aç kapıyı gelsin
Ötenin ötesinden
Gönül hane şenlensin
Duanın bereketinden

Biz geldikte gidiyoruz

Allaha yemin olsun hiç kimseye ihtiyacım yok benim.
Allah gibi dostum var iken halkın dostluğunu neylerim.
Benim olmayan dünya malına bel nasıl bağlarım.
Günahım çoktur ağlamak yaraşır ben nasıl gülerim.

Gül dururken ey gönül neylersin sen diken tarlasını.