Etekleri zil çalan coşkulu gençlik yazı,
Yavaş yavaş yerini hazana bırakıyor...
Bir zaman dalgalarla yıkanan kalp kumsalı,
Sütliman bir mendirek, artık huzur arıyor
Tüm uçarı hevesler şimdi öyle uzak ki,
Ne lüks bir otomobil, ne dünya seyahati
Sıcacık bir çay olsun, içtiğim bardaktaki;
Bulduğumu düşünürüm o büyük saadeti
Vebalim yok, hakkını verdim bütün yılların
Yaşadım sorarlarsa, en güzelini aşkın
Şimdi yaklaşıyorken mehtabı hayatımın,
Suçluluk duymuyorum karşısında aynanın
Ufuklar kan kırmızı, günün gönlü kanıyor
Bahçemde sonbahar var, güller tek tek soluyor
Elem duymuyor kalbim, aksine seviniyor
Gençlik, benden eski bir dost gibi ayrılıyor.
Attila Şanbay
Attila ŞanbayKayıt Tarihi : 7.1.2007 12:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!