Hakka götür Şiiri - Dağlar Özügüç

Sessizliğin en koyusunda
Kendi sesime yabancıyım.
Geceler bir derviş gibi
Çeker dergahına beni,
Her nefeste anılan
Vuslatın sesi çağırır beni
Yürek yandıkça saflaşır
Menziline tez ulaşır
Ateşin de bir dili var,
Konuşur içten içe beni.
Ne ben kaldım eski ben,
Ne de dünya aynı dünya,
Bir hakikat damlası düştü gönlüme
Yeşerdi bir yeni fidan eyledi beni
Dirilik dediğin yol
Ölüme kapıymış meğer
Özlenen işte o aşk
Hakk’a götürür beni