Hakk'a Uyan Şiiri - Gül Yıldırım

‎​Dünya bir han, konan göçer
‎Hakk’ı ara, Nur’a boyan.
‎Ecel gelir, kefen biçer
‎Gafletten geç, Hakk’a uyan.
‎
‎​Gözün yum da öze bak sen
‎Yürekteki söze bak sen
‎Yanan nâra, köze bak sen
‎Aşk nârına yan da uyan.
‎
‎​Sözü paktır derviş olan
‎Kalbi Hak’tır nura dolan
‎Fani mülkte nedir kalan?
‎Dost cemalin gör de uyan.
‎
‎​Makam mansıp hepsi yalan
‎Vardır elbet yolda kalan
‎Gönül kırma, odur talan
‎Bir mürşide var da uyan.
‎
‎​Yüklerini at sırtından
‎Geç bu nefsin dert katından
‎Irmak akar can altından
‎Sırra inan, dur da uyan.
‎
‎​Arı gibi her dem inle
‎Sözü değil, özü dinle
‎Sırra er de o yârenle
‎Nur meyinden iç de uyan.
‎
‎​Suret gider, elde kalır
‎Kâmil olan ibret alır
‎Âşık ölmez, dilde kalır
‎Aşk yoluna gir de uyan.
‎
‎​Gönül kuşu pervane mi?
‎Aklın gitti, divane mi?
‎Bu dert sana sermaye mi?
‎Gözyaşını sil de uyan.
‎
‎​Nicesi bu yolda soldu
‎Nicesi de nura doldu
‎Gönül bir virane oldu
‎Yıkık kalbe sor da uyan.
‎
‎​Çıkma sakın Hak yolundan
‎İçme sakın nefs elinden
‎Düşme sakın Dost dilinden
‎Zikrullahla dol da uyan.
‎
‎​Hasret bağrın yakar gider
‎Gözün yaşı akar gider
‎Ömür bir gün bıkar gider
‎Dost elini tut da uyan.
‎
‎​Gözündeki yaşı dindir
‎Kibri kalpten yere indir
‎Aşk atına sen de bin dur
‎Menziline yet de uyan.
‎
‎​Ne evvel var ne de ahir
‎Sır içinde saklı zâhir
‎İçtiğimiz sanki zehir
‎Bal eyleyip yut da uyan.
‎
‎​Sözün sonu sükût olsun
‎Gönül Hakk’la huzur bulsun
‎Vakit tamam, vade dolsun
‎Hak yoluna git de uyan.
20.02.2020