Hakikat yolunda (aşık Ali ye)

Hakikat yolunda bir ömür verdin,
Eğriye bakmadın, doğruyu derdin.
Gönül sarayına edeple girdin,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Mertlik pınarından içtin suyunu,
Hiç sevmedin nefsin sinsi huyunu.
Bozdun bu dünyada yalan oyunu,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Kalemini vurdun haksız bağrına,
Boyun eğmedin hiç dünya ağrına.
Canını koydun sen gerçek uğruna,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Gönül gözü ile baktın cihana,
Sözlerin derman oldu her bir cana.
Yalanı katmadın asla insana,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Dünya malı için eğmedin başı,
Akıtmadın haksız yere gözyaşı.
Seninle yeşerdi sabrın her taşı,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Zalim karşısında dimdik duruşun,
Hakka ulaşırdı her bir vuruşun.
Gönüller fethetti sevda barışın,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Sazının teline haram katmadın,
Doğruyu bırakıp şerre gitmedin.
Emanet kelamı asla satmadın,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Yıllar geçse bile sönmez bu çıra,
Sözlerin örnektir hem akla kara.
Merhem oldun her bir kanayan yara,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Gelenler geçti de göçüp giderler,
Sözünü her daim baş tacı derler.
Doğruluğun ile seni bildiler,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Kırk boğum dediler boğazın yolu,
Düşünerek aktı dilinin balı.
Kırmadın kimsede kanadı, dalı,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Gölge etmez sana yalanın izi,
Nur ile aydınlık alnının yazı.
İnlettin haksıza sitemli sazı,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Mahşerde açılır defterler bir bir,
Sende ne kibir var ne de bir kir.
Sözlerin dillerde kutlu bir zikir,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Toprak seni sarar, sesin kesilmez,
Haktan yana olan yoldan bezilmez.
Senin dürüstlüğün asla silinmez,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Gelecek nesiller seni okusun,
Sözünden kendine bir yol dokusun.
Sen bir hakikatli, ulu kokusun,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.
​
​Garip Murat der ki; sözün sönmesin,
Doğru giden yolun geri dönmesin.
Dünya dursa bile adın inmesin,
Âşık Ali, sen hep doğruyu yazdın.