Hak Edilmiş Bir Nefret Şiiri - Miraç Sert

İkimiz de aynı aya bakıyoruz
farklı şehirlerin sessizliğinde.
Aynı gece çöküyor üstümüze
ama başka hayatların içinde kayboluyoruz.

Bir zamanlar korkardım,
kalbim sensiz nasıl atar diye.
Nefes almak bile ağır gelirdi,
yokluğunu ölüm sanırdım.

Sonra anladım;
insan en çok sevdiğine alışarak değil,
ondan vazgeçerek büyüyor.
Ve bazı gidişler
arkasında sadece sessizlik bırakmıyor.

Şimdi göğe baktığımda
seni düşünmek bir özlem değil artık,
geç kalmış bir pişmanlığın
soğuk gölgesi gibi.

Bir zamanlar adını kalbimde taşıdım,
şimdi anınca içimde
yalnızca kırılmışlığın pası kalıyor.

Aynı aya bakıyoruz belki,
ama sen benim gökyüzümde çoktan söndün.
Bir zamanlar yokluğundan korkan ben,
şimdi varlığını bile istemiyorum.

Çünkü bazı insanlar
sevilmeyi hak etmez;
sadece geride bıraktıkları yıkıntıyla
nasıl biri olduklarını gösterirler.

Ve bil ki,
senden geriye kalan hiçbir şey yok içimde.
Bir tek şu gerçek kaldı:
Sana duyduğum o büyük sevgi,
yerini sessiz, derin
ve hak edilmiş bir nefrete bıraktı.