Gönlümde bir yol vardı, hak diye başlayan,
Tozlu bir dosya değil, alın teriydi savunan.
Emek yolunda yaşadım, yıllarımı kattım,
Bir dava açtık diye, düşman mı olduk sandın?
Sessiz sessiz bakarım güneşe aldırmaz, Yağan yağmura, kara düşünceler içinde esir kalmışlıklar.
Kimse bilmezken doğruyu, bilen bilmeyen dillerde yargılar…
Savunanın bile yaşamı sorgu oldu bir anda,
Oysa adalet gökyüzüdür, kimseyi seçmez aslında.
Benliğime dokundu sözler, yüreğime ağır geldi,
Bir hakkı aramak neden millete bu kadar derdi?
Baskının gölgesi uzadı yollarıma,
Ama bilsinler: Eğilmez başım, düşüncelerim tarafsız bakar insanlığa.
Hak yolcusu kim korkar ki karanlıktan?
Aradığın zaman yaradandan bir işaret gelir
içten.
Ben ise, sabrın diliyle yürürüm her bir adımı,
Çünkü haklı olanın kaderi, sonunda bulur adalet kapısını.
Bir fotoğraf karesinde kalabalıklar, gerçek kalır geriye,
Zulmeden değil; sabreden yazılır iyiye.
İstenirse gitmem, kalır öyleyse gitmek geriye.
Ben davamın sahibiyim, göğsümde ki bir madalya değil.
Kayıt Tarihi : 17.1.2026 15:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
