Bazen dik bir yokuş ,
İçinde tütsü yakılan bir kap ,
Bir devrin içinde her biri ardınca gelen elem .
Başlangıcı olmayan bahar bulutları ,
Ardından gök kuşağı .
Renkleriyle ahuları andıran bir nebat ,
Geçmişe tapan bir yar .
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta