ne öncesiydi,ne sonrası yalnızlığımızın,
biz tam ortasına düştük..
yanımızda bir kaç şiir kırıntısı,
çocuksu kahkahalar,
ve bitmez sandığımız umutlarımız vardı..
gücenmiş martı bakışlarıyla selamlıyorduk hayatı..
ha birde,her gün aynı saatte,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




hepimizin içindedir aslında,
her gün boğmaya çalıştığımız,
yüreğimizdeki yaralı çocuktadır..
hayat dediğin kepazelik se,
bu rezilliğin,bu kalleşliğin,
bu ikili rollerin,şerefsizliğin,
tutup yakasından,boğazına basmaktır,
bunca siyahlıklar arasında,
bir nefeslik maviyi bulmaktır..
ve dupduru,tertemiz,firar etmeden,
bir çocuğun gözlerine utanmadan bakmaktır...
saygılarrrrrrrr...selamlarr
Hadi şerefe harika bir içerik güzel bir yazım akış hikaye bütünlenmiş bana göre ben beğendim.
ŞEREFİNE............
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta