Sen yürü hak yolda aşınsın asvalt
Ardından gelecek bir ivme başlat
Durma gece gündüz hakikat anlat
Hakkı anlamayan kul neye yarar
Bir ağaçla başlar koskoca orman
İnsan bir nefeste yaşar
Rabbi ona ikram koşar
Sabır şükür korku aşar
Ölüm gelince anlarsın
Öyle bir sevda ki yok hiç benzeri
Esiyor içimde bahar meltemi
Çare degil vurma doktor neşteri
Derdim ilacının ederi gönül
Her gece rüyama gelsin isterim
Yarınları olmayan bir dünüm
Yaşadım tüm olanları
Bitti gün
Yalnız dönemecin sonu meçhul
Mahşer de ne olur halim
Bilemiyorum,
Örtüye Uzanan Eller Kırılsın
Kahrolsun düşmanın kolu kanadı.
Örtüye uzanan eller kırılsın.
Yüce ceddin ne uğurda savaştı.
Örtüye uzanan eller kırılsın.
Ayak izlerinde damlar gözyaşlarım
Tufanım olursun…
Ölürüm.
Ölüler toprağa düşünce üşür.
Toprağa değince uyanır canlar.
Vatansın oğul
Sen Çanakkale’sin oğul, yurt sensin toprak sen,
Bir elinde al sancak, bir elinde silahın,
Biraz sonra şehadet, cennet senin mekanın,
Ve annem öldü ...
Tüm acılarını geride bırakarak
Taşınmaz aşınmaz duvarlar arasında yol alırken biz
Vaveyla koparan fırtına ruhumda esiyor
Gitme vakti ızdırabı tutuşurken
Hep bir yerlerde kalırdı çakıl taşları
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!