Habîb-i Kibriyâ

Hira'nın sessizliğinde tefekkürle dolarken,
Cebrâil vahiy getirdi emr-i İlâhî ile.
"Oku!" diye yankılandı semâlarda ilk nida,
Nur olup yayıldı sonra hakikat her diyara.

Ne çileler çektin Sen bu mukaddes davada,
Taşlandın, hor görüldün ey Habîb-i Kibriyâ,
Ama bir an yılmadın Sen, geri dönmedin asla,
Sabır ile yürüdün hep Rabb'ine dayanarak.

Tâif'in yollarında kanlar içinde kalınca,
Melekler izin beklerken onları cezalandırmaya,
Sen ellerini açıp da rahmet diledin onlar için,
İşte budur insanlığa örnek olan merhametin.

Ne çileler çektin Sen bu mukaddes davada,
Taşlandın, hor görüldün ey Habîb-i Kibriyâ,
Ama bir an yılmadın Sen, geri dönmedin asla,
Sabır ile yürüdün hep Rabb'ine dayanarak.